Een tijdje terug had ik via mijn zakelijk account een post online gezet over de lessen die ik leerde van de operatie aan mijn hand.
Zakelijk gezien heeft dat namelijk wel wat teweeg gebracht. Als je hier nieuwsgierig naar bent, dan stuur ik je even door naar mijn zakelijke Instagram account @lovinavisuals.
Maar zoals natuurlijk te begrijpen is, heeft dat prive ook wel wat impact gemaakt.
Even terug naar het begin:
Een paar maanden geleden besloot ik mijn Carpaal Tunnel Syndroom te laten opereren.
De verwachting?
2 weken niets doen en dan rustig weer opbouwen. Na 6 weken zou ik “gewoon” weer alles kunnen doen.
Maar de realiteit bleek anders: mijn herstel verliep trager dan normaal en hoewel de CTS-klachten weg zijn, heb ik er een nieuwe klacht voor teruggekregen.
Achteraf vraag ik me af… had ik die operatie moeten doen? Nou, nee dus…
Het onverwachte herstelproces bracht me iets dat ik op dat moment misschien niet wilde, maar wel nodig had: gedwongen rust. Lange tijd kon ik niet veel doen.
Zo kon ik een tijdje niet fotograferen, niet stofzuigen, schoonmaken en zelfs nu kan ik nog steeds de hond niet uitlaten, omdat ze te hard trekt of een doekje goed uitwringen of mijn hand naar achter buigen…
Geloof mij, dat voelt ontzettend frustrerend 😓
En als je er al niet zo lekker in zit, dan is dat waarschijnlijk een opening voor…,ja voor wie eigenlijk? God? Het universum? Een hogere macht?
Voor wie dit dan ook ‘grappig’ vindt dan, maar… een opening om je te testen, te doen wankelen. Alsof iemand je onverwachts een tikkie geeft om te kijken of je van die richel afflikkert.
Want ik ging aan alles twijfelen, alles overdenken. En heel eerlijk, dat heeft best wel lang geduurd.
Nadenken over welke kant ik op wil qua werk, in mijn leven. En I know, klinkt allemaal heel blahblah en misschien wel ongrijpbaar, maar soms weet je het gewoon even niet.
En daar is die stilstand dus achteraf heel prettig voor geweest.
In de afgelopen maanden ben ik er namelijk wel achter gekomen wat ik belangrijk vind en wat ik liever kwijt dan rijk ben.
En dat is best wel prettig. Doelen stellen is daarin ook heel erg belangrijk. Het geeft wat meer richting. En blijkbaar heb ik dat nodig.
Om dit extra vorm te geven ben ik verschillende dingen gaan doen.
En ik moet bekennen dat niet alles even makkelijk vol te houden is voor mij en niet alles werkt goed of direct, maar dit zijn dingen waarvan ik denk dat het mij hierin zal helpen:
- Meer bewegen (sporten, wandelen)
- Meer tijd spenderen met de mensen waar ik blij van word
- Mijn passie volgen (schrijven van dat boek!)
- Gezond eten
- Coachingstraject
- De ‘andere’ kant wat meer onderzoeken (ademsessies – meditaties – Ayurveda etc.)
- De rust accepteren (want als je hoofd nooit UIT staat is dat heel moeilijk)
Dus ook een reminder voor jou:
Soms is rust niet alleen een keuze, maar een noodzaak. Niet alles kan of hoeft sneller. Stilstaan geeft nieuwe ideeën die je anders misschien nooit zou bedenken. In rust kun je je creativiteit weer voeden. Vertraag.
Verandering accepteren kan moeilijk zijn, maar het opent deuren. Daar waar je normaal last kan hebben van tunnelvisie, zorgt stilstand soms voor verandering. En daarom is stilstaan niet altijd achteruit gaan. Probeer dus mee te bewegen en goed te kijken naar wat er voor jou nodig is.
Het belang van plannen en out-of-the-box denken. Een gedwongen pauze geeft je de ruimte om je visie te herzien en een andere richting op te gaan met je werk of je leven. Goed nadenken over wat jou nu eigenlijk blij maakt en waar je energie van krijgt…
Als je op dit moment worstelt met een situatie die je dwingt om even pas op de plaats te maken, weet dan dat er ook waarde zit in die stilstand. Rust kan ons helpen dingen anders te zien, prioriteiten te verleggen en uiteindelijk sterker terug te komen 💪🏽
Dus pak dat gewoon aan en kijk waar het je brengt.
Soms is het antwoord niet altijd maar ‘doorgaan’, maar even stil blijven staan.
En als je dan toch stilstaat, geniet dan ook even van alle kleine dingen, want echt…die zijn er.
Liefs, Gina
Geef een reactie